6 Eylül 2026 saat 23:00 civarı… 

Bu saat itibariyle Filenin Sultanları, yaz aylarını kapatan büyük finalde, Sinan Erdem Spor Salonu’ndaki ve televizyonları başındaki milyonları hop oturtup hop kaldıran, yürekleri ağızlara getiren ama neticede hepimizi sevindiren karşılaşmada İtalya’yı yenmiş, Avrupa şampiyonluğunu kazanmış, salondaki büyük coşku seli içinde İstiklal Marşımız onyedi bin kişi tarafından okunmuş, erik dalı oynanmış, “Bir Başkadır Benim Memleketim” ile gözler yaşarmış, kupa kaldırılmış durumda... 

Seyirci ağır ağır salondan çıkarken bir grup, Filenin Sultanları’nın salondan otobüsle çıkacağı ara yol boyunca sıralanmış, onları son bir defa selamlamak arzusunda… Ellerinde bayraklar, üstlerinde formalar, boyunlarında atkılar… Her yaştan çeşit çeşit insan…

Aralarında orta yaşlarda bir hanım, bel fıtığı ve topuk dikeni olduğunu, bekleyip beklememek konusunda tereddüt yaşadığını söylüyor. Öteki ayağı da şişiyormuş. Biraz ileri yürüyüp geri geldiğimde onun genç bir kızla İngilizce konuşurken görüyorum. Genç kız, bir Alman; Türkiye’deki bir arkadaşını ziyarete gelmiş. Hamburg’da oturuyor ve voleybol oynuyormuş. Şampiyonaya da izleyici olarak gelmiş. Henüz yirmi yaşında. Orada birikip sıralanan taraftarın tamamının Türk olması hasebiyle merak ediyor ve burada Filenin Sultanları’nı mı beklediğini soruyorum. “Evet” diyor. Elbette bir Alman olarak Alman milli takımını desteklediğini ama Türkiye’yi de tuttuğunu belirtiyor. Ama Türk takımından bildiği oyuncuların Alman takımından bildiklerine kıyasla daha çok olduğunu da ekliyor. Bir müddet Türk oyuncular hakkında sohbet ediyoruz. O esnada artık şampiyonanın son günü olması itibariyle elindeki taraftar ürünlerini satıp bitirmeyi amaçlayan bir satıcı elindeki kırmızı-beyaz “Türkiye” yazılı atkılarla yanımıza yanaşıyor. Kızcağıza bir tane alması için ısrarda bulunuyor. O almak istemeyince benim ona alabileceğimi söylüyor. Hadi diyorum, Türk milli takımını destekleyen bu Alman kıza Türkiye’den bir hâtıra olsun. Kız atkı için minnetle teşekkür ediyor. 

O arada takımımızın otobüsü yolun başından görünüyor ve bekleyen kalabalık tezahüratlarla onlara sesleniyor. “Türkiye Türkiye!” tezahüratlarına kızın da istek ve iştiyakla katıldığına hayretle şahit oluyorum. Boynunda taraftar atkısı, dilinde Türkiye tezahüratıyla şimdi artık tam bir Türk taraftar gibi!

Filenin Sultanları otobüsü, içinde gülüp dans ettiğini gördüğümüz voleybolcularımızla bize doğru ağır ağır yaklaşıyor ve yavaşça caddeye dönüyor. Kendilerine büyük bir coşku ve sevinç armağan eden sporcularımızı bağrına basan taraftar grubu, birbirine iyi geceler dileyerek o mıntıkadan ayrılmaya başlıyor.

Türk milli takımı taraftarı Alman kızla vedalaşıyoruz. Büyük ihtimalle bir kere daha karşılaşma ihtimalimiz olduğuna dair bir duyguyu paylaşıyoruz.

Anlıyorum ki, Filenin Sultanları, milliyet bağlarını aşan bir aidiyet unsuruna dönüşmüş. Kaptan Eda Erdem’in maç sonrasında sahada seyircilere hitaben yaptığı konuşmada belirttiği gibi bugün Avrupa’nın başkenti İstanbul’dur ve millilerimiz bu kıtanın da sultanlarıdırlar!